Γούντι ο Τρυποκάρυδος (Μεταγλωτισμένο)

 Τυχαία βρήκα αυτό το βίντεο με τον Γούντι τον Τρυποκάρυδο. Προβολή το 1984, μεταγλωτισμένο. Κάτι εντελώς αγνωστο, είχε ενθουσιάσει τα παιδιά μου, τότε πριν 30 χρόνια περίπου. Καθόμαστε όλοι μαζί, μπροστά στην τηλεόραση και βλέπαμε καθημέρινα, μεταγλωτισμένες παιδικές ταινίες. Και σήμερα, το 2013, ακριβώς το ίδιο κάνουμε. Βλέπουμε τις ίδιες ταινίες, με μόνη διαφορά οτι τώρα είναι για χάρη της μικρούλας μας Κατερίνας. Ελπίζω να αρέσει και σε σας!!!!

Γιορτάζουμε σήμερα!!!

Η δεύτερη φορά που Γιορτάζει η Κατερίνα μας και της αφιερώνω το παρακάτω βίντεο.
Είναι ολο χαρά γιατί όλοι της λένε χρόνια πολλά και η Κατερίνα με τη σειρά της ευχεται το ίδιο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ .
Εύχομαι να έχει στη ζωή της οτι μπορεί να είναι καλύτερο για εκείνη

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και σε ολες τις Κατερίνες

Προβλήματα συμπεριφοράς

Tα πιο συνηθισμένα προβλήματα συμπεριφοράς που παρουσιάζουν τα 2 χρονα και πώς θα τα αντιμετωπίσουμε.

1. Λέει συνέχεια «όχι». Ξαφνικά το «όχι» έχει γίνει η πιο αγαπημένη του λέξη. Δεν θέλει να φάει, δεν θέλει να πάει για ύπνο, δεν θέλει να φύγει από τις κούνιες. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται από τους ειδικούς «αρνητισμός» και είναι απολύτως φυσιολογικό. Πώς θα κατακτήσει την ανεξαρτησία του και πώς κάνει την επανάστασή του, αν πρώτα δεν αντισταθεί σε όσα του λένε οι  μεγάλοι; Άλλωστε εμείς είμαστε εκείνοι που του μάθαμε τη λέξη «όχι»...
Τι μπορούμε να κάνουμε: Αντί για ρητές εντολές που θα το προκαλέσουν να αρνηθεί με ένα ηχηρό «όχι», του παρουσιάζουμε επιλογές και το ρωτάμε για τις προτιμήσεις του. Θέλεις το τζιν ή το πράσινο; Θέλεις να φας τώρα ή σε λίγο; Σου αρέσει το κοτόπουλο; Ποιο φαγητό σου αρέσει περισσότερο;

2. Δεν ακούει καθόλου. Το βλέπουμε συνεχώς να κινδυνεύει. Η περιέργειά του είναι ασυγκράτητη και θέλει να τα πιάνει και να τα δοκιμάζει όλα. Πρίζες, μαχαίρια, βαριά γυάλινα αντικείμενα, χώμα από τις γλάστρες, χλωρίνες, όλα πέφτουν τελικά στα χέρια του (και αμέσως μετά στο στόμα του). Όσο και αν η μαμά φωνάζει «μη», το παιδί δεν ακούει.
Τι μπορούμε να κάνουμε: Τα παιδιά συνηθίζουν τα «μη» και τελικά δεν τους δίνουν σημασία. Ας μετρήσουμε πόσες φορές λέμε «μη» και «όχι» σε ένα 2χρονο μέσα στη μέρα. Καταρχήν πρέπει να ασφαλίσουμε το σπίτι μας ώστε το παιδί να μην κινδυνεύει αλλά και να μη χρειάζεται να του λέμε συνέχεια «μη». Δεύτερον πρέπει να το βοηθήσουμε να αποκτά γνώση και εμπειρίες, εξηγώντας του πώς λειτουργεί η πρίζα, γιατί τα παιδάκια δεν κάνει να χρησιμοποιούν μαχαίρια και ψαλίδια κτλ- χωρίς να κινδυνεύει να τραυματιστεί.

3. Έχει εκρήξεις θυμού. Συνήθως όταν το «όχι» του δεν εισακουστεί και η μαμά επιμείνει, το παιδί ξεσπάει με τον πλέον δραματικό τρόπο. Άλλα χτυπάνε το κεφάλι τους στο πάτωμα, άλλα ουρλιάζουν και χτυπιούνται ή και όλα τα παραπάνω μαζί. Επειδή δεν έχουν αίσθηση του χώρου, αυτές οι εκρήξεις μπορεί να συμβούν οπουδήποτε (στο σούπερ μάρκετ, στο δρόμο). Συνήθως βέβαια συμβαίνουν πιο έντονα όταν τα μικρά είναι πεινασμένα ή κουρασμένα– καλό λοιπόν είναι να μην τα αφήνουμε να ταλαιπωρούνται.
Τι μπορούμε να κάνουμε: Πρώτα πρώτα πρέπει να το προστατεύσουμε για να μη χτυπήσει σοβαρά πάνω στην κρίση θυμού και να το ηρεμήσουμε κρατώντας το στην αγκαλιά μας. Για να αποφύγουμε αυτά τα επεισόδια μια καλή τεχνική είναι να του δίνουμε εξηγήσεις προκαταβολικά για το τι θα επακολουθήσει. «Τώρα θα ντυθείς και θα πάμε στη γιαγιά», «θα πάμε στο γιατρό για να δει αν είσαι καλά και πόσο μεγάλωσες». Αν δούμε τη μπόρα να έρχεται προσπαθούμε να του αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι άλλο.
4. Χτυπάει τα άλλα παιδάκια. Στο σπίτι ή στην παιδική χαρά, αντί να παίζει με τα άλλα παιδάκια και να χαίρεται που βρήκε παρέα, το 2χρονο τούς παίρνει τα παιχνίδια μέσα από τα χέρια, τους τραβάει τα μαλλιά, τα χτυπάει. Στο πλαίσιο της «εξερεύνησης» βλέπει μόνο αυτό που θέλει και πώς θα το αποκτήσει αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις των άλλων. Είναι άλλη μια μεταβατική φάση των 2χρονων που χρειάζεται υπομονή και ψυχραιμία.
Τι μπορούμε να κάνουμε: Επαναλαμβάνουμε στο παιδί συνεχώς πως δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να χτυπάει τα άλλα παιδάκια. Του εξηγούμε πως δεν γίνεται παιχνίδι χωρίς συνεργασία και του δείχνουμε τρόπους να συνεργάζεται βάζοντάς το να κάνει τον βοηθό μας στην κουζίνα ή στην κηπουρική, ζητώντας του να κάνει κάποια δουλειά για το σπίτι μας. Επίσης προφυλάσσουμε τα άλλα παιδάκια εγκαίρως εφόσον ξέρουμε πώς συμπεριφέρεται το παιδί μας.

28η Οκτωβρίου 1940

Χρόνια Πολλά και πάντα λεύτερα.

Ενα τραγουδάκι για την ημέρα, απο

την παιδική χορωδία του Λάμπρου Τυπάλδου.

Η Κατερίνα μας έκλεισε 2 χρόνια ζωής.

Τα δύο της χρόνια έκλεισε η μικρούλα μας. Η εγγονούλα μου μεγάλωσε.
Πότε πέρασαν τα δύο χρόνια. Το παρακολουθήσαμε να κάνει τα πρώτα του βήματα και να  προσπαθεί να σταθεί όρθιο, να λέει τις πρώτες λεξούλες με το δικο του μοναδικό τρόπο, να απλώνει τα χεράκια του και να μας αγκαλιάζει..... Πιστεύω πως ήταν τα καλύτερα μας δύο χρόνια.
Και τώρα γιορτάζουμε τα γενεθλιά της. Ολη η οικογένεια παρούσα και η χαρά της Κατερινούλας δεν περιγραφόταν. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι;;;;;
Αυτό που την ενθουσίασε περισότερο ήταν η τούρτα της.

Έχει μια μανία με τα λεωφορεία. Οταν αρχίζει η Κατερίνα την γκρίνια ,
της λέει η μαμά της πως θα στεναχωρηθει το λεωφορείο και
αμέσως σταματά. Και πολλά άλλα τέτοια.
Για αυτήν της την αγάπη με τα λεωφορεία,
Η μαμά της της είχε παραγγείλει μια τουρτα που την έφτιαξε
η καλή της φίλη  Δέσποινα Μάρα και ήταν ένα λεωφορείο.


Καλά, η χαρά που πήρε, δεν περιγράφεται.
Να είναι καλά το κοριτσάκι μας και να γιορτάζουμε πάντα με τόση χαρά,
τα γενεθλιά της.

Θερμή παράκληση για να σωθεί μια νεα μητέρα.

Είμαι σίγουρη πως όλοι είμαστε πάνω απ' ολα άνθρωποι.
Κάποιοι απο εμας μπορούν και θέλουν να βοηθήσουν.



Πρόκειται για την Γιαζάκου Αλεξάνδρα του Πλάτωνα, η οποία νοσηλεύεται στο διαβαλκανικό νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και έχει ακατάσχετη αιμορραγία, ύστερα από τοκετό και χρειάζεται επειγόντως, ομάδα αίματος (Ο Ρέζους αρνητικό Ο-).

Παρακαλούνται όσοι κύριοι ή κυρίες είναι αιμοδότες αυτής της ομάδος και επιθυμούν ας βοηθήσουν.

Το νεογέννητο είναι ορφανό από πατέρα.

πηγή

Ονειρα γλυκά με Μότσαρτ.

Ενα παιδί ή δύο; Εγωιστικό ή όχι;

                                           Τι λένε τα στατιστικά και οι ειδικοί για το γεγονός ότι οι σύγχρονοι γονείς προτιμούν πλέον συνειδητά τις αυστηρά τριμελείς οικογένειες;
                                           Κάθε φορά που ακούμε ότι μια οικογένεια έχει μοναχοπαίδι, σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο τόσο για τους γονείς όσο και για το παιδί. Επηρεασμένοι κυρίως από τα κοινωνικά στερεότυπα, ένα μοναχοπαίδι φαντάζει στα μάτια μας ως άνθρωπος μοναχικός κι εγωιστής, ενώ οι γονείς του θεωρούνται από πολλούς ευθυνόφοβοι και ατομικιστές. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η συγγραφέας του βιβλίου «One and Only: The Freedom of Having an Only Child and the Joy of Being One», Λορίν Σάντλερ, που είναι η ίδια μοναχοπαίδι και μαμά ενός μόνο παιδιού. Μάλιστα, σε πρόσφατο άρθρο της στη New York Times, ισχυρίζεται ότι όχι μόνο είναι εξίσου πιθανό τα μοναχοπαίδια να γίνουν συγκροτημένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι όπως και τα παιδιά που έχουν αδέρφια, αλλά επιπλέον ότι και οι γονείς τους δείχνουν να είναι πιο χαλαροί και ευχαριστημένοι με την επιλογή τους να μην ακολουθήσουν το κατεστημένο που επιβάλλει την απόκτηση τουλάχιστον δύο παιδιών.
                                     Οι διαφορές ανάμεσα στα παιδιά χωρίς αδέρφια και σ’ εκείνα με αδέρφια τείνουν να έχουν θετικά πρόσημα. Σύμφωνα με μελέτη από τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Τέξας, που ανέλυσαν στοιχεία από εκατοντάδες παλαιότερες έρευνες από το 1980 και μετά, φάνηκε ότι τα μοναχοπαίδια έχουν αποδεδειγμένα υψηλότερη νοημοσύνη, βιώνουν μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή τους και έχουν περισσότερη αυτοεκτίμηση. Αυτά τα ευρήματα, τα οποία επιβεβαιώνονται επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια, δεν λάμβαναν υπόψη άλλες παραμέτρους, όπως π.χ. το αν οι γονείς των παιδιών ήταν χωρισμένοι ή σε ποια οικονομική τάξη ανήκαν.  
Όσον αφορά τα τρέχοντα στατιστικά στοιχεία, καταδεικνύουν ότι 1 στις 5 αμερικανικές οικογένειες έχει πλέον ένα μόνο παιδί, γεγονός που κάνει κάποιον να αντιληφθεί ότι πρόκειται πλέον για μια νέα πραγματικότητα. «Πείτε με εγωίστρια, αλλά, ως μαμά ενός μόνο παιδιού, απολαμβάνω περισσότερο ελεύθερο προσωπικό χρόνο και ενέργεια, καθώς και όλα εκείνα τα στοιχεία που θα ήταν με βεβαιότητα πιο περιορισμένα αν είχα κι άλλα παιδιά. Και μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι κάτι τέτοιο δεν είναι καλύτερο τόσο για την οικογένειά μου όσο και για μένα την ίδια», προσθέτει η Σάντλερ.
                                   Εσάς ποια είναι η γνώμη σας; Θεωρείται εγωιστικό από την πλευρά των γονιών να επιλέγουν μια οικογένεια με ένα μόνο παιδί; Πιστεύετε κι εσείς ότι τα μοναχοπαίδια έχουν μειονεκτήματα συγκριτικά με τα παιδιά που μεγαλώνουν με τα αδέρφια τους;



                                                                                                                         Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Το φρικτό γράμμα που έλαβε η μητέρα ενός αυτιστικού παιδιού????

Μια οικογένεια στο Newcastle του Οντάριο έχει θορυβηθεί, αφού έλαβε το γράμμα που ακολουθεί. Το γράμμα δημοσιεύτηκε στο twitter από φίλους της οικογένειας και λένε πως είναι αληθινό. Δεν μπορώ να πιστέψω πως υπάρχουν τέτοιου είδους άνθρωποι. Για μένα ανήκουν σε υπο-είδος. Σίγουρα πολλοί κρύβουμε μέσα μας πολλή κακία κι ας μη θέλουμε να το προβάλλουμε. Και υπάρχουν πολλοί οι οποίοι, για να συμμορφωθούν στις νόρμες της «πολιτικά ορθής» κοινωνίας, καταπνίγουν τα όσα πραγματικά σκέφτονται.

_________________________________

Στην κυρία που μένει σ’ αυτή τη διεύθυνση:

Μένω και γω σ’ αυτή τη γειτονιά και έχω ένα πρόβλημα!!!! Έχεις ένα παιδί που είναι ανάπηρο νοητικά και έχεις συνειδητά αποφασίσει πως είναι καλή ιδέα να μένεις κοντά σε μια γειτονιά όπως αυτή;;;; Βγάζεις το παιδί σου έξω για να κάνεις το κομμάτι σου και τον αφήνεις να γίνεται ενόχληση και να δημιουργεί πρόβλημα σε όλους τους άλλους, με τις θορυβώδεις κραυγές του που βγάζει συνεχώς!!! Ο θόρυβος που κάνει όταν είναι έξω είναι ΦΡΙΚΤΟΣ!!!!!!!!!! Κατατρομάζει τα φυσιολογικά παιδιά μου!!!!!!! Αν νομίζεις πως το βλαμμένο παιδί σου χρειάζεται καθαρό αέρα, πάνε τον στο πάρκο ρε βλάκα!!! Υπάρχει μονοπάτι στο δάσος!! Άσε τον να τρέξει εκεί και να κάνει φασαρία!!!!!! Τα κλάματα των μωρών, η μουσική, ακόμη και το γάβγισμα των σκύλων είναι φυσιολογικοί ήχοι σε μία αστική γειτονιά!!!!! Αυτός ΔΕΝ είναι!!!!!!!!!!!!

Είναι εμπόδιο για όλους και πάντα θα είναι!!!!! Ποιος στο διάολο θα τον φροντίσει;;;;;; Κανένας δεν θα τον προσλάβει για δουλειά, κανένα φυσιολογικό κορίτσι δε θα τον παντρευτεί/αγαπήσει και εσύ δε θα ζήσεις για πάντα!! Η γνώμη μου είναι πως θα πρέπει να πάρουν όσα όργανα έχει στο σώμα του που δεν είναι καθυστερημένα και να τα δωρίσουν στην επιστήμη. Δεν αξίζει για κάτι άλλο!!! Έχεις ένα καθυστερημένο παιδί, κάνε αυτό που πρέπει!!!!! Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να ταλαιπωρείς σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους;!!!!!!! ΜΙΣΩ ανθρώπους σαν και σένα που πιστεύουν πως επειδή έχουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, πρέπει να έχουν ειδική μεταχείριση!!! ΕΛΕΟΣ!!!!!

Κάνε μας τη χάρη σε όλους εδώ στην κοινότητα και ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ!!!! ΟΥΣΤ!!! ΠΑΡΕ ΠΟΔΙ!!!! Φύγε μακριά και απομακρύνσου από μια τέτοια γειτονιά!!! Πάνε ζήσε σε ένα τροχόσπιτο στο δάσος ή κάπου με το άγριο ζώο που έχεις για παιδί!!! Κανείς δε θέλει να μένεις εδώ απλά δεν έχουν τα κότσια να στο πούνε!!!!!

Κάνε το σωστό και φύγε ή κάντου ευθανασία!!! Όπως και να χει, θα είμαστε ΟΛΟΙ καλύτερα μετά από αυτό!!!

Με εκτίμηση,

Μια εξοργισμένη μητέρα!!!!!

____________________________________Από το : eimai mama

Η σωματική τιμωρία δεν είνα λύση.

                       Η σωματική τιμωρία, το χτύπημα των γονιών στα παιδιά, δημιουργεί και αυξάνει την επιθετικότητα στα παιδιά όλων των εθνοτικών, φυλετικών και κοινωνικο-οικονομικών προελεύσεων. Παρόλα αυτά πολλοί γονείς συνεχίζουν να χρησιμοποιούν αυτήν την μέθοδο «νουθεσίας» ακόμα και σε μικρά παιδιά. Μια νέα μεγάλη έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Τέξας έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό το εύρημα.
                        Οι ερευνητές από το τμήμα ψυχοκινητικής ανάπτυξης εξέτασαν δεδομένα από 17 χιλιάδες παιδιά από όλες τις περιοχές των ΗΠΑ. Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο 2013 στο επιστημονικό περιοδικό Child Development Perspectives, έδειξε στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα σε ιστορικό χτυπημάτων προς το παιδί – spanking – και συμπεριφορών του επιθετικότητας.
Η καθηγήτρια Gershoff, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας, συμπεραίνει ότι γονείς και δάσκαλοι πρέπει να ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν θετική προσοχή στα παιδιά τους, να ανταμοίβουν την θετική συμπεριφορά τους, και να δίνουν θετική προσοχή όταν συμπεριφέρονται καλά. Στατιστικά τα μεγαλύτερα ποσοστά χτυπημάτων – στο χέρι, ή στο μάγουλο, ή στα οπίσθια του παιδιού – παρουσιάζονται στην ηλικία των 3 ετών.
                    Οι γονείς μικρών παιδιών πρέπει να διδαχθούν ότι η καταφυγή στην σωματική τιμωρία δεν είναι λύση, αλλά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Τώρα πλέον η επιστήμη γνωρίζει όσα χρειάζονται για να αποθαρρύνει αυτήν την επικίνδυνη και μη αποτελεσματική πρακτική από την καθημερινότητα των παιδιών.


                                                                                                                                                Familylife