Η γιαγια μας η καλη

Τα αγαπημενα μας ζουζουνια, μπορει η μικρουλα μας να τα βλεπει ολη μερα, ωρες ατελειωτες.....

Ορφέας Περίδης- Παραμύθι

Αφιερωμένο στη Βάνα μου και σε όλες τις μέλλουσες μανούλες,

για να νανουρίζουν τα μωράκια τους .

                      

                       Τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα
                        ρωτάω μην την είδαν αντάμωσαν
                        κι ο ήλιος μου απαντάει απ' το βουνό
                        θα φέξω όλο τον κόσμο και θα τη βρω

                       Μου λέει το φεγγάρι και μου γελά
                       στης μάνας της κοιμάται την αγκαλιά
                       εγώ θα την ξυπνήσω όταν τη δω
                       εμένανε μ' ακούει σαν της μιλώ

                      Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της
                     εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της
                     τα κύματα θα στείλω του ωκεανού
                     να παν να της δροσίσουν καρδιά και νου

                     Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της
                     εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της
                     εγώ όλα τα ενώνω να σε χαρώ
                     τα δυο τα κάνω ένα γη κι ουρανό

Λύκε, Λύκε Είσαι Εδώ;

Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Βάζω το πουκάμισο μου.
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Φοράω το παντελόνι μου.
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Βάζω τα παπούτσια μου.
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Φοράω το σακάκι μου.
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Βάζω το καπέλο μου.
Περπατώ, περπατώ μες το δάσος
Όταν ο λύκος δεν είναι εδώ..
-Λύκε, λύκε είσαι εδώ;
-Παίρνω τη μαγκούρα μου και σας κυνηγώ

Ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης: Ένα παραμύθι για να μη φοβούνται τα παιδάκια τα αστραπόβροντα

Κυρία, κυρία, παρακαλώ θα με αφήσετε να φύγω και να πάω τρεχάλα στο σπίτι μου;

—Γιατί θέλεις να φύγεις Βασιλικούλα; Τι σου συμβαίνει;

—Κοιτάξτε κυρία, μαζεύτηκαν πολλά μαύρα σύννεφα στον ουρανό και σε λίγο θα αρχίσουν οι μπουμπούνες. Φοβάμαι τις μπουμπούνες και θέλω να πάω στο σπίτι μου να κρυφτώ.

—Φοβάσαι, Βασιλικούλα όταν μπουμπουνίζει;

—Και όταν έχει αστραπές, και όταν πέφτουν κεραυνοί, φοβάμαι πολύ κυρία.

—Καλά, ηρέμησε κοριτσάκι μου και μόλις πάμε στην τάξη θα σας πω ένα παραμύθι και νομίζω ότι δε θα φοβάσαι πια.

Το διάλειμμα τέλειωσε και η δασκάλα της Πρώτης μάζεψε γύρω της τα μικρά της και το παραμύθι αρχίνησε.

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από πολλά-πολλά χρόνια ο γέρο-Ουρανός φώναξε τη Γη, τη γυναίκα του και, όπως τελευταία το συνήθιζε, άρχισε τη γκρίνια.

—Γυναίκα, κουράστηκα πια όλα να τα κάνω μόνος μου. Μόνος μου τα φροντίζω όλα. Εσύ μέρα νύχτα κάθεσαι και τίποτα δεν κάνεις. Έχεις βάλει σε σειρά τα πράγματα και όλα μόνα τους γίνονται. Εγώ παιδεύομαι, εγώ κουράζομαι τις εποχές να φέρω, τα αστέρια να προσέχω να μην ξεκολλήσουν και πέσουν, τους ανέμους να στέλνω και ένα σωρό άλλα να….

—Έχεις και να γκρινιάζεις, αυτό που το πας; Τον διέκοψε η Γη, η γυναίκα του. Και αυτό σπουδαία δουλειά είναι, συμπλήρωσε και βαριεστημένη απλώθηκε, τεντώθηκε για να χαλαρώσει.

—Θέλω βοήθεια, της απάντησε ο Ουρανός, λίγη βοήθεια, σκέψου κάτι σε παρακαλώ, είπε ο Ουρανός που δεν είχε καμιά διάθεση να ξεκινήσει καυγάς και όλα να γίνουν άνω κάτω.